• Anasayfa
• Çölyak Haberleri
• Glutensiz Ürünler
• Glutensiz Gıda Rehberi
  • Glutensiz Mekanlar
  • Glutensiz Ürünler
  • Firma Şikayetleri
• Glutensiz Yemek Tarifleri
• Bilimsel Araştırmalar
• Sağlık Haberleri

9 aylıkken yürümeye başlayan bir çocuk 3 yaşlarında neden yürüyemeyecek duruma gelir ki?

Neden başıyla yerde sürünür? Babasının elinden tutup gittiği doktorlar neden bilemezler ne olduğunu?

Onlar nasıl doktorlar diye sormazlar mı?

92 yâda 93 senesiydi, Şanlıurfa da yaşıyorduk. Ne babamın elimden tutup beni doktora götürüşlerini unutabilirim nede çaresiz kalan annemin Hekim Dede ye gidip kıyafetimi bırakmasını... Yediğim hiç birse yaramıyor çıkartıyordum, gittikçe zayıflıyor Afrikalı çocuklara benziyordum. Urfa, Antep, Diyarbakır... Hiç biri anlamadı hasta ligimin ne olduğunu. Akrabalar öleceğimi düşünüp aileme kendilerini çok yormamalarını bile söyler olmuştu artık. Bir umut deyip İstanbul’a geldik, Cerrahpaşa Tip fakültesinde yaslı bir profesör gördü beni ilk. Tırnaklarıma baktı ve öğrencisini çağırdı, bu artık senin hastan senin alanın dedi. Evet, Prof. Dr. Tufan Kutlu onamanlar Güngör Hanimin öğrencisiydi. Araştırdı testler yaptı her gün beni delik deşik etti defalarca endoskopi yaptı ve sonunda yattığım odaya elinde glütenle gıdaların listesiyle gelip bunları bir daha yememem gerektiğini söyledi. Annemin ağladığını hatırlıyorum hayır o daha çok küçük diye. Ve gülümsediğimi...

Anne sen ağlama üzülme ben zaten sevmiyorum hiçbirini dediğimi...

Ne ölçekti sanki alt tarafı ergenliğim bitene kadar yemeyecektim dünyanın sonu değildi ki. 4yasindaki bir çocuk için bile zor değildi o an! Yıllar geçti ve sunu sorgulamaya başladım, bağırsaksa benim problemim ergenlikten sonra bağırsaklar mı değişecek? Nasıl olacak bu is derken doktoruma gittim kontrole, çok küçük olduğum için bana Omur boyu glütensiz beslenmem gerektiğini söyleyemediğinden yalan söylemiş meğerse. Kızmadım... Kızamadım. Yol buysa akistim artık devam ederim dedim. Nereye gidersem yemeğimin problem oluşuna alşimistim zaten bundan sonrada böyle gidecekti iste... Genetik bu hastalık ve sebebini bulamadıklarından ölen halamı duşundum bana biriktiği mirası ve benden çocuklarıma kalacak ta siyici olma durumlarını.

20 yıl oldu ben Çöl yakla yaşayalı. Hala akrabalar görgünde sen hastalıklı inci misin? İnanamıyorum nasılda büyüdün böyle hâlbuki biz seni ölecek zannediyorduk o zamanlar dediklerini duyarım ve gülümserim:)

Hayat bu, güçlü olmak savaşmak gerek derim.

Kabullenip yasaması en doğrusu kimse hayata küsmemeli, hele ki simdi bizler için bu kadar ürün varken! Çocukken bakkala gitmekten nefret ettiğimi bilirim! Tüm çocuklar bakkala gitmek için ağlarken benim gişemde alabileceğim tek şeyin jeli bon olduğunu bilirim!

20 yıl geride kaldı ve bir hastalıktan öte bana çok şey kattı...

Simdi Psikoloji son sınıf öğrencisiyim ve Çöl yak benim için bir hastalık değil Bir Beraberlik...

Universite ogrencisi